Το ερώτημα είναι..θέλετε να αφήσω τα κειμενά μου ή να τα σβήσω κι αυτά.Τέλοςπαντων.Τα αφήνω.

Τα λέμε παιδιά.Καλά να περνάτε.Μέχρι να μου καυλώσει και να ξαναγράψω…

Θα σας πώ δυό λόγια για το τι παίζεται.

Σε ένα κόσμο που χρειάζεται σωτηρία και ελπίδα,έναν κόσμο που συνεχώς όλοι ψάχνουμε για ελπίδα,ήρθε η στιγμή για κάποιους ανθρώπους να καταλάβουν οτί είναι ξεχωριστοί.Το επόμενο βήμα στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης.Ένας ζωγράφος που ζωγραφίζει το μέλλον υπό την επήρεια ναρκωτικών και προσπαθεί να μείνει καθαρός,μια μαζορέτα που έχει την ικανότητα να αναγεννά τα κύταρα της και να αυτό-γιατρεύεται από οποιαδήποτε πληγή,ένας πολιτικός που μπορεί να πετάξει,ένας

νοσηλευτής που έχει την ικανότητα να απορροφά τις ικανότητες των άλλων,ένας άγνωστος που εκπέμπει ραδιενέργεια,μία γυναίκα με σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας που υπεραγαπά τον γιό της,ένας άντρας που περνάει μέσα από τοίχους,ένας νέγρος που σβήνει την μνήμη,ένας μπάτσος που διαβάζει τις σκέψεις,ένας Ιάπωνας ταξιδιώτης στο χρόνο,ένας μυστηριώδης άντρας με κοκάλινα γυαλιά…

Κι ένας ψυχοπαθής που σκότωνει τους άλλους για να γίνει άτρωτος.Μια μυστική οργάνωση με σκοτεινά μυστικά,ένας πόλεμος που έρχεται,μια επικείμενη Αποκάλυψη,τους ενώνουν όλους μαζί για να καταλάβουν το πεπρωμένο τους και να σώσουν τον κόσμο πριν να είναι πολύ αργα…

Συγγένειες,σχέσεις,ίντριγκες,ψέμμα,ικανότητες που τους έδωσε η φύση και πολλοί από αυτούς καταχράστηκαν,ζωή,θάνατος,μέλλον,παρελθόν.

Δεν μπορώ να σας πώ τι γίνεται,η υπόθεση είναι ένα παζλ που πρέπει να δείτε αυτή τη σειρά για να το καταλάβετε.Πάντως πιστευώ πως όλοι κρύβουμε έναν ήρωα μέσα μας.Μόνο που δεν το ξέρουμε.

Δείτε αυτή τη σειρά,είναι πραγματικά πολύ ωραία.

Σήμερα λοιπόν είχα βάλει να κατεβαίνει το invasion,μια ταινία με την Nicole Kidman που όλοι γνωρίζετε και τον Daniel Craig,τον τελευταίο James Bond.

Η υπόθεση:
Ένα διαστημικό λεωφορείο προσκρούει στην γή και τα κομμάτια του διασκορπίζονται σε πολλές πόλεις της Αμερικής.Σύντομα διαπιστώνεται οτί όποιοι τα αγγίζουν μεταμορφώνονται σε κάτι…μή ανθρώπινο.
Για την ακρίβεια παραμένουν άνθρωποι,αλλά απαθείς,χωρίς να ενδιαφέρονται για το περιβάλλον και μοιάζουν να έχουν μια κοινή λογική μεταξύ τους.Σύντομα αυτοί που έχουν μολυνθεί θα θελήσουν να εξαπλώσουν τον ιό και ένα ανελέητο κυνηγητό αρχίζει μεταξύ των μολυσμένων και αυτών που γνωρίζουν την αλήθεια.

Παρότι η ταινία έπιασε πάταγο στις άιθουσες και θάφτηκε από τις κριτικές εγώ την είδα και μου άρεσε μια χαρά.Είναι πολύ πιο ανθρώπινη από άλλες ταινίες με θέμα την επιστημονική φαντασία και την εξωγήινη εισβολή και αυτή η εκδοχή της ακόμα καλύτερη.Δεν την θεωρώ ακόμα ένα remake γιατί και μίνι σειρές έχουν βγεί και ταινίες με τον ίδιο τίτλο αλλά πάντα κάτι διαφορετικό στο σενάριο.Anyway δεν ξέρω γιατί την πάτωσαν και δεν την διαφήμισαν κιόλας,ήθελαν λέει μάλιστα να την βγάλουν κατευθείαν σε dvd,τί να σας πω.Εγώ έκατσα την είδα,μου άρεσε,σας την προτείνω.
Δείτε την και πείτε μου τις εντυπώσεις σας αν ψήνεστε.Και μιάς και βλέπω πολλές ταινίες αυτή η κατηγορία θα ανανεώνεται όποτε αξιώνομαι να γράφω στο blog μου και δεν βαριέμαι.Πάντως θα προτείνω κι άλλες ταινίες που είδα και μου άρεσαν.
Καλή προβολή!

Είναι από τις μέρες που δεν κοιμάμαι καλά και έχω αρχίσει να δουλεύω εδώ στην Αθήνα προσωρινά μέχρι να κάνω τα χαρτιά μου για να ξανακαταταγώ ως Επαγγελματίας Οπλίτης (Επειδή Πείνασα Ορκίστηκα Πάλι-Μη γελάτε…στην ουσία η αλήθεια είναι…)

Σήμερα ήμουνα με τον πατέρα μου στο αμάξι…Λατρεύω να είμαι σε ένα αμάξι και να ακούω καλή μουσική.Κι ο Nitro παίζει καλή μουσική το απόγευμα.Αυτές οι στιγμές με κάνουν να θυμάμαι την καλή πλευρά.Μόνο που σε 2 λεπτά το ξεχνάω πάλι,πάντα κάτι γίνεται.

Οι γονείς μου δεν είναι τα άτομα που θα καταλάβαιναν,γενικά δεν τα πάμε καλά και θα ηρεμήσω πολύ αν με πάρουν στον στρατό και με στείλουν σε κανάν Έβρο και ξεκουμπιστώ από κοντά τους.Δεν θα έχω βέβαια τις πολυτέλειες που έχω εδώ αλλά θα έχω ένα ήσυχο σπίτι και ίσως κι αυτόν που αγαπώ στο πλευρό μου,ευελπιστώ να μου τον στείλει κάποια μέρα ο Θεούλης (ή ότι σκατά υπάρχει εκεί πάνω).Πάντα όταν είμαι στο αμάξι με τον πατέρα μου από τη μία το λατρεύω αλλά πάντα μου το χαλάει.Για ασήμαντες μαλακίες συνήθως.Τέλοσπάντων.Το θέμα είναι πώς με κάνει πάντα να αισθάνομαι ο κατώτερος γιός.Ο αδερφός μου,μικρότερος από μένα και τον έχουν μη στάξει και μη βρέξει.Στ αρχίδια μου κιόλας,αλλά μου τη σπάει να μου το κοπανάνε οτί αυτός αθλείται κλπ με το ποδόσφαιρο ενώ εγώ δεν έπαιζα ποδόσφαιρο και ένα κάρο τέτοιες παπαριές,που με κάνουν να νιώθω πολύ πιο διαφορετικός,παραπάνω απ όσο ήδη νιώθω οτί είμαι.Παλιότερα έβαζα τα κλάμματα για λίγο αλλά τώρα απλά παίρνω ένα λυπημένο ύφος και κοιτάω έξω απ τ’ αμάξι,έξω απ’ το σπίτι,έξω από όλα αυτά.Είναι κούραση να ζείς μέσα σε αυτή την πίεση,δεν το απολαμβάνεις.Είναι κούραση να σε πονάνε τα πόδια σου απ τη δουλειά και να θές να πας σπίτι να ακούσεις έναν καλό λόγο από ανθρώπους που υποτίθεται σε νιάζονται και το μόνο που κάνεις είναι να μαλώνεις.

Τέλος πάντων.Ακόμη νιώθω μόνος μου αλλά δεν πειράζει.Θα θυμάμαι τις καλές στιγμές που πέρασα με τους φίλους στο στρατό,τον Σωτήρη-ειδικά αυτόν μιάς και μου λέιπει πάρα πολύ-το γαμάτο καλοκαίρι του 2006,μόλις είχα τελειώσει το Τεέ,την πρώτη φορά στο Allou οπού περάσαμε μια τέλεια οικογενειακή στιγμή…

Τα γράφω εδώ γιατί δεν έχω σε ποιόν να τα πώ.Οι καλύτεροι μου φίλοι έγιναν ξένοι εδώ και καιρό.Μόνο σε έναν είχα πεί οτί είμαι ομοφυλλόφιλος,προσπάθησε η αλήθεια είναι να μου αλλάξει γνώμμη,να με βοηθήσει και μετά προσποιήθηκε οτί δεν τον ένοιαζε αλλά ήξερα οτί είχε αλλάξει το σκηνικό.Συνεχίσαμε να μιλάμε,και αυτός το είπε και σε άλλους μόλις είδε πως δεν με είχε ανάγκη και δεν είμαστε φίλοι πια.Στο στρατό κατάλαβα οτί τέλειωσε η φιλία μου μαζί του,και αφού τις τελευταίες φορές πριν μπώ στρατό είχαμε τσακωθεί πολλές φορές,άρχισαν να με παίρνουν τηλέφωνο κάποιοι κοινοί γνωστοί,ή καλύτερα φίλοι του που απλά έτυχε να γνωρίσω,και να με κοροιδεύουν,να με βρίζουν.Τί τους έφταιξα αλήθεια;Λές και ο κόσμος δεν είχε δική του ζωή να ασχοληθεί..ασχολιόταν με ένα φαντάρο που γουστάρε άλλους φαντάρους και τους ανωτέρους του.Και τι μ’αυτό;Δεν μ αρέσουν οι γυναίκες,ποιό το πρόβλημα;(Εδω γελάμε!)Μία νύχτα ήμουν πολύ χάλια όταν έγινε άλλο ένα τέτοιο τηλεφώνημα που αναγκάστηκα να πάω να κοιταχτώ μπροστά σε έναν καθρέφτη.Είπα στον εαυτό μου “Εσύ ξέρεις ποιος είσαι,άρα συνεχίζεις.Αυτοί δεν ξέρουν.”Αλήθεια ξέρω;

Δέν έχω όρεξη να μιλάω γι αυτά αλλά μιας και θυμάμαι πολλά τα γράφω,ίσως τα αδειάσω απ την ψυχή μου.

Αυτό το απόγευμα με τα σύννεφα να πέφτουν μελαγχολικά πάνω άπ την πόλη που νυχτώνει μου θύμιζαν το πρώτο Σαββατοκύριακο άδειας που μας έδωσαν στην Θήβα.Βασικά μου θύμισαν το ταξίδι του γυρισμού στο στρατόπεδο,ανοιξιάτικο μελαγχολικό απόγευμα,όπως μελαγχολικός και λυπημένος ήμουν κι εγώ τότε τον Μάιο.Θυμάμαι πώς ήμουν στο ίδιο αμάξι αλλά όλα ήταν διαφορετικά…

Κουράστηκα να θυμάμαι.Αλλά μόνο αυτό έχω,καθώς τα πράγματα αλλάζουν προς το άγνωστο και δεν ξέρω που καταλήγουνε.

Κάτι τελευταίο…

Spike σε εκτιμώ,σε αγαπώ ρε μαν αλλά μην μου λές εμένα “Χαμογέλα Μούργο” ρε μαλάκα..Ξέρεις γιατί;Γιατί εγώ χαμογελάω αλλά πάλι όλα μένουν ίδια.Τι αλλάζει?;Μάλλον θα ξέρεις κάτι που δεν ξέρω,σωστά;Μάλλον έτσι είναι.

Τις καλησπέρες μου στους ομοφοβικούς που με διαβάζουν.Συνεχίστε να με βρίζετε κι εσείς με comments,απλά τα διαγράφω και τελείωσε το θέμα.Αν δεν σας αρέσει να μην με διαβάζετε ρε μπετόζωα.Κατά τ’αλλα…Peace!

“Ξαναπέρασα απ τον τοίχο αυτόν που είχα ζωγραφίσει μα το χαμόγελο το είχαν μουτζουρώσει,προσβλήθηκαν που ευτύχισα,ζηλεύουν

αγάπη κάποιος να τους δώσει…”

Κατεβάστε το κομμάτι σε μορφή mp3 πατώντας ΕΔΩ

Σήμερα έτυχε να περνάω με την αδερφή μου από την παλιά γειτονιά,δύο στενά παρακάτω από την τωρινή,μη φανταστείτε.Εκεί ζεί ένα μικρό αγοράκι,ο Διονύσης.
Αυτό το παιδί πρέπει να είναι κάπου 6 χρονών μπορεί και μεγαλύτερο και δεν ξέρει να μιλάει καλά ακόμα,μιλάει ψευδά.Από γονείς δεν ξέρω πώς πάει.Νομίζω έχει την μητέρα του η οποία δουλεύει συνέχεια,δεν την εχω δει ποτέ.Αλλά έχω δεί την θεία του.
Μια παχουλή,σχεδόν τρομακτική γυναίκα,έχει κάτι το τραγικό η φιγούρα της.Αυτή το μεγάλωσε και το μεγαλώνει.

Δεν θέλω να υποθέσω οτί φταίει η φτώχεια που τσακώνονται οι οικογένειες γιατί πολύ απλά το γνωρίζω. Δεν ξέρω ποιοι είναι οι υπάιτιοι όμως και ποίες θα είναι οι συνέπειες.

Το αγοράκι το βρίζαν και το χτυπάγανε,του έχουν κάνει διάφορα άσχημα πράγματα,έμαθε να παίζει στο δρόμο,έμενε πολύ έξω στο δρόμο και δεν ήθελε να πάει σπίτι του στη θεία του.Αυτό μπορώ να το φανταστώ.Κάποτε έπαιζε και με το μικρό αδερφό μου και η μάνα μου έλεγε οτί αυτό το παιδί είναι κωλόπαιδο.Το κορόιδευε,φαίνοταν χαζοχαρούμενο γι αυτήν.Το παιδάκι είναι ήρεμο όταν παίζει μόνο του αλλά η θεία του δεν το αφήνει σε ησυχία,θέλει να το χτυπάει συνεχώς,η λεκτική βία είναι κι αυτή μορφή βίας.Έχω ζήσει κι εγώ πολλά περιστατικά θαρρώ και τα αδέλφια μου.Ας είναι καλά οι γονείς μας.Αλκοολικοί,εργάτες,αστικές τσούλες των δυτικών συνοικιών,παιδιά κι αυτοί από παρατημένες οικογένειες,πατεράδες αγροίκοι που πήραν πρότυπα από τον αυταρχικό πατέρα τους στο χωριό.Άλλες φορές νεόπλουτα αποβράσματα που όμως δεν πιάνονται γιατί προσαρμόζονται στην καλή ζωή μετά από λίγο,και αφόυ το χαρτζηλίκι πέφτει,τα ψυχολογικά προβλήματα του κρυφο ομοφυλλόφιλου μισογύνη επουλώνονται.Μπορεί και όχι,ίσως γι αυτό ο Κρίστιαν Μπέηλ να έσφαζε τις γκόμενες στο American Psycho,τα είχε όλα φαινομενικά αλλά είχε πολλά απωθημένα.

Ξεφεύγουμε από το θέμα μας,γινόμαστε υποκειμενικοί και κουραστικοί,οπότε θα συνεχίσω την αφήγηση της ιστορίας απο κεί που είχαμε μείνει.Το αγοράκι λοιπόν μόλις περάσαμε θυμόταν την αδερφή μου.Δέν έδωσα σημασία να του μιλήσω,στο μυαλό μου ήρθε ο χαρακτηρισμός “χαζό” εμβολιασμένο στο κεφάλι μου,τόσες φορές από την γλυκύτατη μητηρ μου. Μόλις απομακρυνόμασταν λοιπόν από το δρόμο του,της μίλησε:
“Ο Τάκηθ καλά είναι;”Εννοούσε τον μικρό αδερφό μου.Του απάντησε η αδερφή μου οτί είναι καλά κι εκείνος αφότου το σκέφτηκε λίγο φώναξε:
“Πεθ του να θει λιγο να παικθουμε καμια φοα άμα τον δείθ”
Ο χαρακτηρισμός που σκεφτόμουν γι αυτό το παιδί σβήστηκε από το μυαλό μου και με το που το έιπε γύρισα και τον κοίταξα για κλάσματα δευτερολέπτου.Έκατσα και τα σκέφτηκα ρε γαμώτο.Πόσες φορές το είχαμε δέι να το βαράνε υπερβολικά?Πόσες?Και γιατί δεν είπαμε τίποτα ρε γαμώτο; Ίσως γιατί και η δική μας οικογένεια έφτανε στα άκρα μερικές φορές.
Καταλαβαίνω πότε ένας άνθρωπος νιώθει μόνος του,ξέρω.Το αγοράκι ήταν μόνο του.
Και θα είναι μόνο του μέχρι τα 18 του.Υποψήφιος εγκληματίας.
Κάποτε θα θελήσει να κάνει αισθητή την παρουσία του.Ίσως μπλέξει με κακές παρέες ή γίνει η κακή επιρροή.Η μόρφωση-Ποια μόρφωση,γάμησε τες αυτές τις μαλακίες.Ίσως με το να πάρει ναρκωτικά ξεφύγει για λίγο από τη μιζέρια του.Ίσως μισεί κι αυτός τις γυναίκες μία μέρα βλέποντας σε κάθε γυναίκα το πρόσωπο της κακιάς θείας του.Ίσως γίνει ομοφυλλόφιλος μόνο και μόνο από αυτό το πράγμα,ή ίσως στα 17 του αυτοκτονήσει και πάει να βρεί τον πατέρα του τον μπάσταρδο να του τα ψάλλει ένα χεράκι.

Εάν δεν μιλάμε εμείς ποιός θα μιλήσει;Αυτός που φοβάται να μιλήσει;

[Η ιστορία μπορεί να σας φανεί ηλίθια,και τα σενάρια ακόμα πιο ηλίθια αλλά όλα είναι αληθινά.Το γνωρίζω από δική μου πείρα και από πολλές άλλες αληθινές ιστορίες φίλων μου στο σχολείο,γύρω μου.Επίσης είχα διαβάσει ένα βιβλίο σχετικά με το πως διαμορφώνουν την διαταραγμένη προσωπικότητα τους οι serial killers.Εσείς πως νομίζετε?Κανένας δεν γεννιέται με το στίγμα.]

Ξέρω ακούγεται cliche.Δεν πίστευα ποτέ οτί μπορώ να δώ πράγματα από τα όνειρα.Σε 2 νύχτες είδα 2 αδιέξοδα της ζωής μου.Τις 2 φυλακές.Αλλά απλά έκανα μια βαθύτερη ανάλυση ωστέ να πάρω κάποιες αποφάσεις σχετικά με το τί να κάνω.Το 1ο μου όνειρο ήταν σχετικά με τον στρατό.Είδα τον Ανθυπασπιστή,Διοικητή Πυροβολαρχίας μου σε κάτι σαν εθνική παρέλαση.Το όνειρο μου τον έδειξε γερασμένο.Κουρασμένο.Το πιάνω.Επίσης οι ευθύνες.Καθώς ακολουθούσα έναν αξιωματικό στα after της παρέλασης στις θέσεις των επισήμων σκόνταψα κι έριξα κάτι στα πόδια του Ταξίαρχου.Είπα συγνώμμη κι έτρεχα να προλάβω κάτι.Δεν θυμάμαι άλλα,πρέπει να ήταν πολύ κωμική η σκηνή.Το βράδυ εκείνο δεν είχα κοιμηθεί καλά,σκεφτόμουν αυτή την απόφαση να καταταγώ ξανά στο στρατό ώς μόνιμος και το όνειρο μου έδειξε την μια πλευρα της επιλογής μου.Το άλλο όνειρο που είδα χτές το βράδυ μου έδειξε μία άλλη φυλακή.Αργά μέχρι τις 4 η ώρα τα μάτια μου δεν κλείνουν και πρέπει να πάψω να σκέφτομαι τον αδερφό μου.Παγιδευμένος σε ένα σπίτι στην Χίο,με έναν τύπο που κάνει κομπίνες και απαγάγει ανθρώπους για προσωπικά οφέλη,εγώ κι ο αδερφός μου με ένα πλήθος άλλων ανθρώπων που δεν θυμάμαι.Τρέχω με έναν άντρα που δεν θυμάμαι ποιός είναι αλλά έχω μια υποψία οτί είναι ο πατέρας μου.Τρέχουμε να ξεφύγουμε από το σπίτι που νομίζω είναι το ίδιο με αυτό που ήμουν παγιδευμένος.Σε λούπες η διαφυγή μας καταλήγει πάλι στην ίδια θέση και πρέπει να βουτήξουμε στο νερό και να κολυμπήσουμε υπόγεια για να μην μας δεί.Μία έξοδος από αυτές είναι σε ένα βράχο.Μία άλλη είναι πάλι στο νερό αλλά πρέπει να φτάσεις κοντά στο δράκο,και να περάσεις από μπροστά του αν θές να βουτήξεις στο νερό.Νερό υπονόμου που οδηγεί έξω.Δέν θυμάμαι τι γίνεται,τα όνειρα ξεθωριάζουν αφότου τα δείς.Σέ ενα flashback βλέπω να προσπαθώ να γλιτώσω τον αδερφό μου και να λέω στον άλλον οτί θα τον πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια άν του κάνει κακό,μετά βλέπω πως μας χώρισαν και τιμωρήθηκα για την αυθαδειά μου.Σκέφτομαι τους γονείς μου οτί θα έχουν τρελαθεί από την αγωνία τους,ίσως και να χούν πάθει κάτι,να χουν άραγε πεθάνει,σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να στείλω ένα μύνημα και τι θα γίνει άν το καταλάβουν,σκέφτομαι πώς χρειάζομαι λίγο αέρα γιατί απ τους καπνούς και τα φώτα δεν μπορώ να ανασάνω…Το ονειρό μου διακόπτει ο πατέρας μου ο οποίος εισβάλλει στο δωμάτιο.
“Ρε συ…Ακόμα κοιμάσαι?Ρε είναι 2 η ώρα ρε γαμώτο!”
Ελαφρώς αλαφιασμένος έχω τρελαθεί να σκέφτομαι πώς ερμηνεύονται αυτά τα όνειρα.Τι προσπαθεί να μου πεί ο Θεός?
Μήπως έχω φταίξει σε κάτι?…

(Σίγουρα συνεχίζεται…)

Ένα βράδυ που έκανε πολύ κρύο και φυσούσε μπήκαμε μέσα στο φορειοφόρο για να μη μας χτυπάει ο αέρας.Κάθισα μπροστά για να βλέπω γιατί αυτος κουτούλαγε από τη νύστα.Με είδε που δυσκολεύτηκα να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο κάθισμα γιατί ήταν σπασμένο και έγερνε,κι έτσι αυτός ξάπλωσε πίσω κι έβαλε το αριστερό του πόδι μπροστά για να ακουμπήσω εγώ.Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως μεταξύ μας έχουμε κάτι κοινό.Μπορεί να έρθει ένας άνδρας τόσο κοντά με έναν άλλον συναισθηματικά βιώνοντας δύσκολες ώρες τελικά?Όπως και να χει έιχα να νιώσω την ανθρώπινη επαφή πάρα πολύ καιρό που είχα ξεχάσει πως έιναι.Το αγγιγμά αυτού του αγρότη με ερέθισε τόσο,πού εκείνο το πρώι κατά τις εξιμιση που τελειώσαμε το νούμερο πήγα στην τουαλέτα και αυνανίστηκα σκεφτόμενος τον.Ο Σωτήρης είχε αυτά που μου αρέσουν σε έναν άνδρα.Έντιμος,ντόμπρος,γλυκός,υπομονετικός,έξυπνος και αρρενωπός.Ίσως μερικά απο αυτά δύσκολα τα συναντούσες σε κάποιον στις μέρες μας.Στη τελευταία σκοπιά που φυλάξαμε τον πήρε ο ύπνος και κοιμήθηκε μες στο τζιπάκι.Το προηγούμενο βράδυ τον έιχα δεί να δακρύζει σκεφτόμενος.Όταν τον ρώτησα τί σκέφτεται μου έιπε «τίποτα σημαντικό».Όσο κοιμόταν εκείνη την τελευταία νύχτα,του χαϊδευα τα πυκνά σγουρά μαλλία του και το τριών ημερων αξύριστο προσωπό του.Δεν ξέρω αν το κατάλαβε ή όχι αλλά τον ήθελα όσο τίποτα άλλο εκείνη την στιγμή.Ένιωσα πράγματα γι αυτόν τα οποία δεν τα έχω νοιώσει ποτέ,δεν νομίζω οτί θα ήταν τα πρέποντα για κάποιον φυσιολογικό άνδρα της ηλικίας μου.Αλήθεια ποιός να πιστέψει οτί δύο στρατιώτες που τους βαραίνουν ευθύνες και κακουχίες μπορούν να αναπτύξουν κάτι παραπάνω από φιλία μόνο και μόνο εξαιτίας των συνθηκών και επειδή όντως νιώθουν μοναξιά?Άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί θα μου πείς?

Όταν μας φορτώσανε τα όπλα στην πλάτη και μας στείλαν σε αυτά τα κωλόνησα μακριά από τις κοπέλες μας και τις οικογένειές μας έπρεπε να κάνουμε τα πάντα για να επιβιώσουμε.Έτσι να μας το συγχωρήσετε αν μεταξύ μας αναπτύξαμε κάτι το ανθρώπινο,κάτι το ζεστό,κάτι το οποίο κατακρίνετε και φοβάστε.Αλλυλεγγύη,αγάπη και αυτοθυσίες διέπουν τους στρατιώτες που σας φυλάνε.Να το θυμάστε αυτό πολύ καλά.

Συνάντησα τον Σωτήρη στη Ταξιαρχία πρίν μερικές μέρες.Μήνες πέρασαν από την τελευταία φορά που τον είδα.Μου είπε πως περίμενε την κίνηση του οχήματος για να φύγει για Καρδάμηλα(Πρώην Τάγμα Ανεπιθυμήτων).Δύσκολοι καιροί για Πριγκηπες σκέφτηκα.Ευχήθηκα Καλός Πολίτης.Δεν θα τον ξανάβλεπα.Εύχομαι να είχα αρχίδια να του πώ ό,τι είχα να του πω τότε.Εύχομαι να του το είχα πει.Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω να το κάνω,θα το έκανα.Όλοι δικαιούμαστε μια δεύτερη ευκαιρία.Θα θυμάμαι τα πάντα.Μή με ξεχάσεις.Ελπίζω να τα ξαναπούμε μία μέρα.

Με αγάπη…